Storythai

ยิ่งโตยิ่งเลว
อืมช่าย กูยิ่งโตยิ่งเลว
กูเปลี่ยนไป
กู อารมร้อนขึ้น
กูขี้โวยวาย
กูเถียงพ่อแม่เปนไฟ
กูทะเลาะกะพ่อแม่ทีไร
คือกูไม่เหลืออะไร
กูทำไม่ได้
กูต้องเถียง ในสิ่งที่มันไม่จิง
ครายอย่าทำตัวแบบกูเลย
มันเลวสุดๆแล้ว
อกตัญญู  ไม่สมควรอยุ่
ต่อไป แม่กูจาคุยกะอาจานย์สุดารัตน์บ่อยๆ
แล้วกูก็จาเป็นที่จับตามอง
กูอึดอัด  กูก็จาไม่เปนอิสระ
ชีวิตม.ปลายกูคงไม่ได้อิสระเหมือนม.ต้นแล้ว
กูจาไม่ได้เล่นเนตทุกวัน
กู จาได้เที่ยวน้อยลง
ทามเหมือนกุเป็นเด็ก
กูไม่ได้กะว่าจาไปเข้าแพทย์ซะหน่อย
อืมช่าย ยอมรับ เบสดีกว่ากูหลายเท่า
เพราะฉะนั้น อย่ามาหวังอะไรที่ดีจากกูสักเท่าไหร่เลย
เวลากูสิ้นหวัง  กูอยากตาย
กูคิด ว่าอยากเดินออกไปให้รถชน
เมื่อกี้ก็ขึ้นมาหาปืนพ่อ  ล่ะก็ไม่เจอ
เพราะกูอยากตาย  วันๆกูต้องเจอกับเรื่องเลวร้ายมามาก
จนทำให้กูคิดไม่อยากอยุ่ต่อไป
อยุ่ไปเพื่อไร  ในเมื่อไม่มีครายรักกูแล้ว
ไม่มีครายใส่ใจกู   กูท้อ
เห็นกูเป็นตัวอะไรกัน  นึกจาว่าก็ว่า ไม่คิดถึงจิตใจกู
จะให้กูเป็นเด็ก ขยัน ตลอดเวลา กูทำไม่ได้
มันไม่ช่ายตัวกู  ตัวกูคือความเป็นอิสระ
ล่ะกูก็ไม่อยากเครียดแบบนี้ด้วย
กูเครียด กูร้องไห้  กูอ่อนแอ
น้ำตามันก็ไม่ได้ช่วยไรกูได้
อยากให้ชีวิตกูดีขึ้นกว่านี้  ไม่อยากร้องไห้ทุกวันแบบนี้
------------------